Centrum Służby Życiu i Rodzinie

Sanktuarium Matki Boskiej Opolskiej 

Adres:

Katedralna 2, 45-007 Opole
(Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego - katedralna)
tel. 77 454 25 79; e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.

Zapraszamy do odwiedzenia strony własnej sanktuarium i parafii katedralnej.
 
Badania archeologiczne dowodzą, że w Opolu istniał silny ośrodek Słowian Zachodnich - Opolan. Świadectwem tego są między innymi wykopaliska z zachowanym grodem i podgrodziem. Do XVI w. Opole było siedzibą jednej z linii Piastów, silnie rozgałęzionych na całym Śląsku. Do dziś istnieje w kościele franciszkanów Mauzoleum Piastów Opolskich. Po ich wygaśnięciu Opolszczyznę objęli Habsburgowie, a od połowy XVIII w. Hohenzollernowie. Od tego czasu następuje silna germanizacja, która mimo swej intensywności nie zdołała zniszczyć polskości tych ziem. Jeszcze w początkach XX w. uczeni niemieccy określają Opolszczyznę jako "Polski Śląsk". Po II wojnie światowej Opole wraca do Polski. Odtąd następuje nowy okres rozwoju czci łaskami słynącego obrazu Matki Bożej Opolskiej znajdującego się w katedrze.
Cudowny wizerunek namalowany jest na desce lipowej przez nieznanego artystę z kręgu czeskich warsztatów malarskich. Badania historyczne pozwalają określić czas powstania obrazu na koniec XV w. Wizerunek przedstawia Madonnę ujętą w półpostaci, z Jezusem na lewym ramieniu. W prawej dłoni Matka Boża trzyma jabłko. Głowę ma lekko schyloną w stronę Syna, który twarzyczką zwraca się ku Matce, a prawą rączkę unosi w geście błogosławieństwa, w lewej zaś ręce trzyma księgę Pisma Świętego. Tło obrazu stanowi amarantowe sukno. W XVIII-wiecznej kronice ojców jezuitów, dawnych stróżów sanktuarium, czytamy o obrazie, że "zda się jakoby ta Matka przedziwna oczyma Swymi na każdego patrzy, a choćby i tysiące było przytomnych, każdy z nich sądzi, że Matka Jezusa na niego samego Swym macierzyńskim okiem spogląda".
Historia opolskiego wizerunku Matki Bożej jest niezwykle bogata. Obraz pochodzi z Piekar, gdzie już w średniowieczu słynął łaskami. W okresie reformacji kościół przeszedł w ręce protestantów i dopiero w 1659 r. Został zwrócony katolikom. Ówczesny proboszcz, ksiądz Jakub Roczkowski, przeniósł obraz do głównego ołtarza. Wizerunek zaczął nabierać coraz większego rozgłosu, tak że w roku 1680, gdy w Pradze szalała zaraza dziesiątkując ludność miasta, cesarz Leopold I sprowadził obraz Piekarskiej Madonny do Pragi, aby jej mieszkańcy mogli sobie uprosić u Matki Bożej uwolnienie od choroby. Wizerunek został przewieziony i w uroczystej procesji obnoszono go po całym mieście. Po dwóch tygodniach, gdy zaraza zaczęła wygasać, łaskami słynący obraz, obdarowany licznymi wotami, powrócił do Piekar. W roku 1683 jezuici przewieźli wizerunek do Opola, ponieważ obawiali się zbliżającej się nawały tureckiej. W Piekarach pozostała kopia obrazu, przed którą modlił się spieszący pod Wiedeń z odsieczą Jan III Sobieski. Po zażegnaniu tureckiego niebezpieczeństwa przez "Lwa Lechistanu", jak nazywali Turcy Króla Jana III, jezuici zwrócili obraz do Piekar, ale w 1702 r. ponownie go przewieźli do Opola z lęku przed kolejnym "potopem" szwedzkim Karola XII. Od tego czasu wizerunek Matki Bożej Piekarskiej pozostał już na stałe w Opolu. W Piekarach zaś zaczęła słynąć łaskami pozostawiona tam uprzednio kopia. W kilka lat później, w roku 1696, modlił się przed Panią Opola, spieszący na koronację do Warszawy, król August II Sas i tam zaprzysiągł Pacta conventa. Cześć Matki Bożej ściągała coraz to liczniej pielgrzymów, nie tylko ze Śląska, ale również z Czech oraz później zza kordonów polskich zaborów. W 1813 r. obraz został przeniesiony z kościoła Jezuitów do katedry. Po II wojnie światowej nastąpiło nowe ożywienie kultu Matki Bożej Opolskiej. Przed Jej wizerunkiem kończą się wszystkie ważniejsze uroczystości odprawiane w katedrze, jak np. Ingresy kolejnych biskupów, obchody narodowe i ogólnokościelne. O kulcie świadczą liczne wota, między innymi srebrna sukienka ofiarowana przez Jana III Sobieskiego, złoty medal - dar papieża Jana XXIII, nowoczesny kielich mszalny i złoty różaniec z prawdziwych pereł - dar papieża Pawła VI.
Dnia 21 czerwca 1983 r., w 500-lecie istnienia wizerunku, na oczach miliona pielgrzymów, ręce papieża Polaka - Jana Pawła II ozdobiły skroń Maryi srebrno-złotą koroną. Papież w homilii wygłoszonej na Górze Świętej Anny, gdzie miał miejsce akt koronacji, ukazał piastowską genealogię kultu Pani Opolskiej.

 

Adres:

Klasztor Franciszkanów
ul. Klasztorna 6
47-154 Góra Świętej Anny
tel. 77 463 09 00, tel. fax 77 463 09 28

Zapraszamy na stronę własną sanktuarium.

Położenie:

Santkuarium znajduje się na terenie diecezji opolskiej, na najwyższym wzniesieniu Masywu Chełmskiego – Górze Świętej Anny (406 m npm). Miejsce to położone jest 8 km od trasy A4 Wrocław-Kraków, 30 km od Opola, 15 km od Strzelec Opolskich.
 

Historia:

Na przestrzeni wieków góra ta miała różne nazwy. Historycy wymieniają nazwę - Góra św. Jakuba. W najstarszej mapie Śląska - Helwiga /1561/ figuruje jako Góra św. Jerzego. W akcie fundacyjnym z 1657 r. dotyczącym klasztoru franciszkanów wymienia się nazwę: Góra Chełmska /Chełm/. Od początków XIX w. w powszechne używanie weszła nazwa Góra św. Anny. Pierwszy kościół zbudowano na przełomie lat 1480-85 z fundacji Mikołaja i Krzysztofa Strzały. Najstarsza wzmianka o istnieniu kościoła pochodzi z 25 czerwca 1516. Dokument ten mówi o przekazaniu przez Mikołaja Strzałę kaplicy na Górze Chełmskiej w zarząd proboszcza z Leśnicy. W poł. XVII w. hrabia Melchior Ferdynand de Gaschin "powziął zamiar, aby dla nieustającego kultu św. Anny, sprowadzić do kościoła na górę Franciszkanów". Dnia 14 października 1655 r. przybyli na Górę pierwsi zakonnicy. Wypełniła się w ten sposób legenda 94-letniej mieszkanki Leśnicy Justyny Lenke. Legenda mówi o strażach czuwających na murach miejskich Leśnicy, które: "widywały o północy ogromną jasność ponad szczytem. W tej jasności widywano również wstępujących do Góry Franciszkanów niosących zapalone świece i figurę Chrystusa Ukrzyżowanego..." Wraz z przybyciem franciszkanów rozpoczęto budowę pierwszego drewnianego klasztoru. Dnia 6 sierpnia 1656 r. franciszkanie otrzymali klucze do kościoła i akt darowizny terenu. W tym samym roku 16 sierpnia król Jan Kazimierz potwierdził akt darowizny kościoła na rzecz franciszkanów. W 1673 r. kościół został rozbudowany i na nowo konsekrowany. Na zboczach Góry św. Anny rozciąga się "wieniec" 40 kaplic kalwaryjskich. Kalwaria wzniesiona została staraniem Jerzego Adama de Gaschin w latach 1700-1709. Na przestrzeni lat franciszkanie byli trzykrotnie z tego miejsca wypędzani. Pierwsze wypędzenie nastąpiło po Dekrecie Sekularyzacyjnym i trwało od 1820-1859. Drugie wypędzenie miało miejsce za rządów Otto von Bismarcka, w latach 1875-1887, trzecie w czasie II wojny światowej, w latach 1941-1945.

 

Kult:

Na szczycie góry znajduje się zabytkowy zespół klasztorno-kalwaryjski z bazyliką, w której punktem centralnym jest łaskami słynąca figura św. Anny Samotrzeciej. W kronikach klasztornych nie ma dokładnych przekazów na temat pochodzenia tej figury. Istnieje tylko podanie o księciu hiszpańskim, wracającym wołami z wyprawy wojennej. "Kiedy woły zatrzymały się na szczycie Góry i nie chciały pójść dalej, książę odczytał to jako znak Boży. Wybudował w tym miejscu kościół, umieszczając w nim figurę św. Anny, którą rzekomo wiózł wśród łupów wojennych..." Historycy datują powstanie tej figury na II poł. XV wieku. Figura św. Anny wyrzeźbiona z jednego kawałka lipowego drewna ma ok. 66 cm wysokości z podstawą. Przedstawia trzy postacie. Pośrodku stoi starsza niewiasta - św. Anna, która trzyma na swoich ramionach dwoje dzieci: na lewym ramieniu swoją Córkę - Najświętszą Maryję Pannę oraz na prawym ramieniu swojego Wnuka - Pana Jezusa. W górnych partiach figury, na wezgłowiu św. Anny widać wyraźnie ślady zamknięcia otworu, w którym (wg przekazu z 1516 r.) mają być przechowywane relikwie św. Anny.

 

Odpusty:

Odpust św. Anny 26 lipca, obchody ku czci Wniebowzięcia NMP - w połowie sierpnia, Aniołów Stróżów - koniec sierpnia i Podwyższenia Krzyża Świętego - w poł. września. Tradycją tego miejsca są pielgrzymki stanowe i poszczególnych grup zawodowych: pielgrzymka mężczyzn i młodzieńców, dzieci, kapłanów, głuchoniemych, niewidomych, ministrantów, chórów kościelnych, orkiestr kalwaryjskich, mniejszości narodowych, hodowców gołębi, strażaków, myśliwych i in.

 

Dojazd:

PKS ze Zdzieszowic, Strzelec Op., Opola i Kędzierzyna-Koźla. PKP do Zdzieszowic.

 

Noclegi:

Dom Pielgrzyma - pokoje dwu, trzy i wieloosobowe /jednorazowo ok. 700 osób/. Możliwość skorzystania z posiłków, zorganizowania dni skupienia czy rekolekcji. Rezerwacja i bliższe informacje: Dom Pielgrzyma, Al. Jana Pawła II, 47-154 Góra Świętej Anny, tel. 77 46 25 301, fax 77 46 25 320; e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript..
W miejscowości znajdują się również pensjonaty, hotel, restauracja, kawiarnia.

 

Informacje dodatkowe:

Msze św. w niedziele: 7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 15.30 /w j. niemieckim/, 17.00;
Nieszpory niedzielne: 14.00. W dni powszednie: 6.30, 11.00 /od 1 kwietnia - 31 października/.

 

W pobliżu sanktuarium znajduje się Muzeum Powstań Śląskich, Pomnik Czynu Powstańczego, skalny Amfiteatr, Rezerwat Geologiczny.

Adres:
ul. Parkowa 1,
46-075 Kamień Śląski
Tel. 77 467 11 20,
fax 77 467 11 23

W niedzielę 14 sierpnia 1994 roku górnośląska prowincja kościelna (archidiecezja katowicka i diecezje opolska i gliwicka) otrzymała nowe Sanktuarium. Jest nim odbudowana i kaplica zamkowa w Kamieniu Śląskim koło Opola, miejsce narodzin św. Jacka, Patrona całej Metropolii. Tradycja mówi również o narodzinach w tym miejscu bł. Czesława i bł. Bronisławy. Trudu uratowania i odbudowy Sanktuarium i przylegającego do niego całego kompleksu zabytkowego w Kamieniu Śląskim podjęła się diecezja opolska z pietyzmu i czci do swojego świętego Rodaka.
Św. Jacek urodził się ok. 1200 r. Umarł i został pochowany w kościele dominikanów w Krakowie w 1257 r. Św. Jacek odznaczał się gorliwością apostolską, był słynnym misjonarzem i kaznodzieją, założył wiele klasztorów dominikańskich w Europie środkowej. Jest patronem pojednania i zjednoczenia chrześcijańskiej Europy.
Pałac w Kamieniu Śląskim wraz z dobrami w wyniku dziedziczenia i koligacji małżeńskich należał kolejno do różnych śląskich rodów szlacheckich. W XII wieku należał do rodu Odrowążów. Od XVI wieku stawał się własnością rodu Strzałów, Rokowskych, Larischów i Strachwitzów. W roku 1945 obiekt został upaństwowiony i zamieniony na dom dziecka. Po rozbudowaniu pobliskiego lotniska zamek w latach 50-tych zamieniono w obiekt wojskowy. Po pożarze w 1973 r. zabudowania pałacowe oraz kaplica św. Jacka uległy całkowitej dewastacji i ruinie. Po przekazaniu zabytkowego obiektu władzom cywilnym Wojewódzki Konserwator rozpoczął jego odbudowę. Z braku środków finansowych prace wstrzymano i bezskutecznie usiłowano sprzedać cały zabytkowy kompleks. Dopiero w 1990 r., na wniosek władz wojewódzkich, a przede wszystkim ze względu na kaplicę, odbudowy podjęła się diecezja opolska. W tym roku częściowo odbudowano oficynę i ruiny pałacu (bez dachu i wieży) wraz z parkiem zakupiła Kuria Diecezjalna w Opolu za sumę ówczesnych 240 milionów zł.
Obecna bryła pałacu pochodzi z czasów rozbudowy obiektu w XVII i XVIII wieku. Późnobarokowy kształt budowli uległ znacznej przebudowie w latach 1858 i 1891. W wieży na piętrze mieści się kaplica, dostępna zewnętrznymi, dwubiegowymi schodami. Kaplice przebudowano z pokoju, w którym według tradycji miał narodzić się św. Jacek. Dokonano tego w roku 1701, z polecenia baronowej Magdaleny von Larisch, z domu Kotulińska, a dokończył budowy jej syn Karol Ludwik Jacek von Larisch w 1774 r. Kaplicę bardzo hojnie wyposażyła w latach 1779-1799 kolejna pani na Kamieniu baronowa Zofia von Larisch, z domu von Strachwitz. Prace restauracyjne przeprowadzono również w latach 1841-1856. Z dawnego wyposażenia wnętrza pałacu i kaplicy nie zachowało się nic do naszych czasów. Obecny barokowy ołtarz pochodzi z pałacu w Siestrzechowicach.
Z wielkim nakładem środków i sił odbudowany Dom Rodzinny św. Jacka stał się znowu Sanktuarium i miejscem pielgrzymkowym. Takiemu celowi służyła kaplica pałacowa do czasu militaryzacji obiektu. Natomiast odbudowany i odrestaurowany pałac i pomieszczenia w zabudowaniami służą celom formacyjno-naukowym dla wszystkich chętnych. Centrum Kultury i Nauki Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego organizuje tu konferencje i sympozja naukowe. Obiekt jest również ośrodkiem rekolekcyjnym i miejscem spotkań ekumenicznych i międzynarodowych. Zgodnie z wolą sponsorów pragnie służyć idei pojednania polsko-niemieckiego i budowania jedności Europy. Po uprzednim zgłoszeniu istnieje możliwość przenocowania grup pielgrzymkowych.
Sanktuarium - Kaplica wraz z obszernym parkiem są dostępne dla pielgrzymów i zwiedzających przez cały rok. Wszyscy Goście są mile widziani!
Główne uroczystości odpustowe ku czci się Jacka odbywają się w Sanktuarium w najbliższą niedzielę Uroczystości św. Jacka - tj. 17 sierpnia, przy licznie zebranych rzeszach pątników Metropolii Górnośląskiej.



Pliki cookie pomagają nam udostępniać nasze usługi. Korzystając z serwisu, zgadzasz się na użycie plików cookie.