Śp. ks. Bernard Polok
Dnia 8 lutego br. zmarł ks. dr Bernard Polok, lat 56, pracownik naukowy Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego.
Eksportacja odbyła się w czwartek 9 lutego o godz. 16.30 w kościele pw. św. Franciszka z Asyżu w Nysie (ul. Bramy Grodkowskiej 5), pogrzeb – w piątek 10 lutego o godz. 11.00 również w kościele pw. św. Franciszka z Asyżu w Nysie (ul. Bramy Grodkowskiej 5).
Śp. ks. dr Bernard Polok urodził się 1 stycznia 1956 r. w Bytomiu-Bobrku. Święcenia kapłańskie przyjął 17 maja 1981 r. w Opolu. Jako neoprezbiter został skierowany przez biskupa opolskiego Alfonsa Nossola na studia specjalistyczne z biblistyki w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim zwieńczone w 1990 r. obroną pracy doktorskiej pt. Idea Oblubieńca i Oblubienicy. Symbolika małżeńska Jahwe i Izraela w pismach prorockich. W 1986 r. został zamianowany wykładowcą egzegezy Starego Testamentu oraz języka hebrajskiego i greckiego w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie. Po utworzeniu w 1994 r. Uniwersytetu Opolskiego został adiunktem w katedrze Egzegezy Ksiąg Starego Testamentu Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego. W latach 2002-2011 był redaktorem czasopisma „Scriptura Sacra. Studia biblijne”. Zmarł nagle 8 lutego 2012 r.
Śp. ks. dziekan Joachim Morcinek
Dnia 21 lutego br. zmarł ks. dziekan Joachim Morcinek, lat 76, emerytowany proboszcz parafii Kujakowice Górne.
Eksportacja odbyłą się w piątek (24 lutego) o godz. 16.30 w kościele pw. św. Stanisława Biskupa w Kujakowicach Górnych, a pogrzeb w sobotę (25 lutego) o godz. 11.00 również w Kujakowicach Górnych.
Ks. dziekan Joachim Morcinek urodził się 12 lipca 1935 r. w Wirku (dzisiejsza dzielnica Rudy Śląskiej) w wielodzietnej rodzinie Franciszka i Heleny z d. Musioł. Religijna atmosfera domu rodzinnego zaowocowała dwoma powołaniami duchownymi – z dziesięciorga rodzeństwa obok ks. Joachima także jedna z trzech sióstr wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Boromeuszek. Ks. Joachim edukację rozpoczął już jako sześciolatek w szkole w Wirku, a kontynuował w Niższym Seminarium Duchownym w Gliwicach, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. W 1954 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Śląska Opolskiego w Nysie; pięcioletnie studia filozoficzno-teologiczne uwieńczył przyjęciem święceń kapłańskich z rąk biskupa Franciszka Jopa 21 czerwca 1959 r. w katedrze opolskiej.
Pierwszą placówką wikariuszowską była parafia św. Jacka w Bytomiu (1959–1964), gdzie posługiwał u boku dwóch proboszczów: Jana Szymały i Alfonsa Rolnika. Następnie został skierowany do Grzędzina (1964–1968), tu wspierał sędziwego już duszpasterza Wiktora Woźniczoka (ur. 1883). Ponadto był jeszcze przez dwa lata wikariuszem parafii pw. św. Wawrzyńca w Zabrzu-Mikulczycach. W 1970 r. objął jako proboszcz parafię Pakosławice. Kolejna – jak się okazało ostatnia – nominacja przyszła na początku 1987 r. i kierowała ks. Joachima do Kujakowic Górnych. W tej parafii duszpasterzował przeszło 23 lata. Dodatkowo przez 4 lata był ojcem duchownym dekanatu kluczborskiego. Abp Alfons Nossol odznaczył go w 1995 r. tytułem dziekana honorowego.