Bp Jan Kopiec urodził się 18 grudnia 1947 r. w Zabrzu w rodzinie robotniczej. Od 1948 r. zamieszkał w Byto-miu-Szombierkach, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej; po jej ukończeniu w 1961 r. uczył się w III Liceum Ogólnokształcącym im. W. Broniewskiego w Bytomiu-Bobrku, w którym uzy-skał świadectwo dojrzałości w 1965 r. W tym samym roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Śląska Opolskiego z siedzibą w Nysie. W latach 1966–1968 odbył służbę wojsko-wą w jednostce kleryckiej w Bartoszycach. Po jej zakończeniu powrócił do Seminarium. Świę-cenia kapłańskie otrzymał z rąk pierwszego biskupa opolskiego Franciszka Jopa dnia 30 kwietnia 1972 r. w katedrze opolskiej.
Przez 6 lat pracował jako wikariusz – najpierw w parafii św. Franciszka w Zabrzu (1972–1974), a następnie w Zabrzu-Rokitnicy (1974–1978). W 1977 r. uzyskał magisterium z teologii na Wy-dziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie pracy pt. Służba Boża w dekanacie bytomskim w latach 1598–1665 w świetle wizytacji, pisanej pod kierunkiem ks. prof. dr hab. W. Schenka.
W 1978 r. biskup opolski Alfons Nossol skierował go na studia specjalistyczne w Instytucie Hi-storii Kościoła Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w zakresie nauk pomocniczych historii (archiwistyki), które ukończył w 1982 r. uzyskaniem stopnia doktora teologii w zakresie historii Kościoła na podstawie pracy pt. Historiografia diecezji wrocławskiej do roku 1821, pisanej na seminarium naukowym ks. prof. dr hab. S. Librowskiego.
Po powrocie do diecezji podjął wykłady z historii Kościoła w Wyższym Seminarium Duchow-nym Śląska Opolskiego w Nysie, a od 1986 r. w Diecezjalnym Instytucie Teologiczno-Pastoralnym w Opolu (Filia Wydziału Teologicznego KUL), dodatkowo w latach 1985-1993 prowadził zajęcia z tego przedmiotu w Misyjnym Wyższym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Nysie. W latach 1982-1984 pełnił obowiązki prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym, a w roku akad. 1985/86 był wicerektorem. W 1986 r. otrzymał nominację na dyrektora Archiwum Diecezjalnego w Opolu.
Rok akademicki 1984/85 spędził w Rzymie na kwerendzie w Archiwum Watykańskim, pogłę-biając równocześnie studia z zakresu archiwistyki kościelnej w Scuola Vaticana di Paleografia, Diplomatica ed Archivistica, uwieńczone uzyskaniem dyplomu jej ukończenia.
Dnia 5 grudnia 1992 r. został mianowany przez Ojca Świętego Jana Pawła II biskupem pomocniczym diecezji opolskiej (biskupem tyt. Cemeriniano), a święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1993 r. w bazylice watykańskiej z rąk Papieża. Biskup opolski Alfons Nossol mianował go w diecezji wikariuszem generalnym oraz członkiem Kolegium Konsultorów Diecezjalnych i Rady Kapłańskiej.
Od chwili utworzenia Uniwersytetu Opolskiego z Wydziałem Teologicznym w 1994 r. został zatrudniony w Katedrze Historii Kościoła i Patrologii na stanowisku adiunkta. W 1998 r. ukoń-czył przewód habilitacyjny na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie dotychczasowego dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Między Altransztadem a Połtawą. Stolica Apostolska wobec obsady tronu polskiego w latach 1706–1709, wraz z dwoma tomami edycji źródeł jako integralną całością. Dnia 7 lipca 2000 r. Rektor Uniwersytetu Opol-skiego zamianował go profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. 17 listopada 2003 r. Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej nadał mu tytuł profesora nauk teologicznych na podstawie dorobku naukowego i książki Biskup Henryk Grzondziel (1897–1968). W służbie Kościoła na Śląsku, Opole 2002. Od 1 października 2006 r. pełni obo-wiązki kierownika Katedry Historii Kościoła i Patrologii. Podsumowaniem dotychczasowych dokonań naukowych była nominacja na stanowisko profesora zwyczajnego w 2008 r.
Zainteresowania naukowe biskupa Jana Kopca koncentrują się na następujących zagadnieniach: diecezja wrocławska po Soborze Trydenckim; dzieje Kościoła na Śląsku Opolskim; przeszłość nuncjatury papieskiej w Polsce, zwłaszcza w początkach XVIII w., co związane jest z edycją akt nuncjuszy Juliusza Piazzy, Mikołaja Spinoli i Benedykta Odescalchi-Erby (lata 1706–1712); osobną dziedziną dociekań naukowych są badania biografistyczne, głównie biskupów wrocław-skich i duchowieństwa śląskiego. W sumie dorobek naukowy zamyka się liczbą 14 prac zwar-tych, blisko 560 artykułów naukowych oraz ponad 260 tekstów popularnonaukowych. Ponadto wypromował 9 doktorów i 66 magistrów oraz brał udział w charakterze recenzenta w 15 prze-wodach habilitacyjnych oraz 21 doktorskich.
W Episkopacie Polski bp Jan Kopiec jest członkiem Rady Naukowej KEP, Rady ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturalnego, Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec, Zespołu ds. Sanktuariów Konferencji Episkopatu Polski oraz delegatem KEP ds. Stowarzyszenia Archiwistów Kościelnych.
Podstawowym powołaniem każdego biskupa jest sprawowanie świętych posług w poszczegól-nych wspólnotach parafialnych – składają się na nie w zasadniczej mierze wizytacje parafii, po-łączone z udzielaniem sakramentu bierzmowania, nadto przewodniczenie uroczystościom rocz-nicowym i jubileuszowym, także odprowadzanie zmarłych kapłanów na miejsce spoczynku. W ciągu 19 lat posługi pasterskiej biskup Jan Kopiec – poza 5 parafiami – sprawował posługi pon-tyfikalne we wszystkich parafiach diecezji, w tym w wielu z nich wielokrotnie. Wymiernym zaangażowaniem biskupa Jana Kopca w diecezji był udział w licznych pielgrzymkach i uroczy-stościach w sanktuariach na Górze Świętej Anny, w Kamieniu Śląskim, Oleśnie. Wspomnieć też wypada udzielanie posług lektora i akolity w naszym seminarium duchownym oraz święceń dia-konatu i prezbiteratu, zwłaszcza w licznych wspólnotach zakonnych.
 



Pliki cookie pomagają nam udostępniać nasze usługi. Korzystając z serwisu, zgadzasz się na użycie plików cookie.