28.02.2026 Kaga-Bandoro
„Co tam w szkolnej ławie piszczy?…”
Aż trudno mi uwierzyć, że minęło już pół roku od kiedy przyleciałam na moją nową misję w Kaga-Bandoro, w Republice Środkowoafrykańskiej. Z ogromną wdzięcznością wspominam życzliwe przyjęcie w Diecezji Opolskiej, zainteresowanie tematyką misji, Wasze otwarte serca oraz troskę o braci, z którymi dzielą Was tysiące kilometrów ale łączy coś bezcennego- wiara.
Pierwsze miesiące mijały nam (bo posługuję tu wspólnie z Moniką Jamer) na poznawaniu ludzi, miejsc, tutejszego sposobu prowadzenia misji. Gdy potrafiłyśmy przywitać się po imieniu, chociażby z najbliższymi współpracownikami misji, sprzedawcami z lokalnych sklepików, czy parafianami, którzy przychodzą na codzienną Mszę świętą zaczęłyśmy czuć się jak u siebie i Kaga-Bandoro stało się naszym domem.
Pierwsze kroki na nowej misji stawiam posługując w szeroko rozumianej dziedzinie edukacji. Po sąsiedzku z Katedrą pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus znajdują się dwie katolickie szkoły, Szkoła Podstawowa św. Klary i Liceum Ogólnokształcące św. Łucji, a na drugim końcu miasta, przy kościele pw. Bożego Narodzenia działa Szkoła Podstawowa im. św. Dominika Savio.
Ta ostatnia składa się z czterech budynków. Jeden z nich to salka parafialna, która dzięki uprzejmości Proboszcza ks. Jean Alain stała się przedszkolem dla dwóch najmłodszych grup. Kolejne dwa budynki to niewielkie sale, w których gnieżdżą się uczniowie wszystkich sześciu klas szkoły podstawowej (w Republice Środkowoafrykańskiej obowiązuje Francuski system edukacji). Przy tutejszych temperaturach, które w godzinach południowych sięgają 37/ 39 stopni Celsjusza, siedząc po trzy, cztery osoby w ławce, naprawdę ciężko skupić się na przekazywanych przez nauczyciela treściach. Jest jeszcze ostatni budynek, najnowszy lecz niestety w budżecie który był przeznaczony na budowę, zabrakło środków na wykończenie i tak od kilku lat stał nieużywany. Dzięki zbiórce uruchomionej na portalu „Siepomaga.pl”, założonej przez Fundację Dzieci Afryki, udało się zrobić wylewkę w trzech pięknych salach lekcyjnych i pomieszczeniu biurowym, zrobiliśmy też podjazd, gdyby ktoś miał trudności z poruszaniem się. Wiem, że wielu z Was wsparło tę zbiórkę, serdecznie dziękuję w imieniu uczniów, rodziców, nauczycieli i swoim, cieszę się, że możemy na Was liczyć.
Pewnej soboty, zostałam zaproszona do Liceum Państwowego, aby spotkać się z młodzieżą i porozmawiać o ważnych sprawach. Było samo południe a frekwencja dopisała tak, że brakowało ławek i młodzież siedziała na podłodze. Nauczyciele też byli zainteresowani tym co chcę przekazać i dyskretnie przechadzali się po werandzie uważnie słuchając. Znam historię tego regionu, wiem że wielu z tych młodych ludzi doświadczyło straty, kogoś bliskiego, domów, majątków, pól, tego wszystkiego na co całymi rodzinami pracowali, ponosili wyrzeczenia więc nie można było rozmawiać z nimi o czymś błahym. Opowiedziałam im afrykańską bajkę o ojcu i trzech synach, z których każdy wybrał inne bogactwo. Jedynie bogactwo najmłodszego syna przetrwało, wojnę, suszę i długą wędrówkę a jego skarbem była wiara i wiedza. Uczniowie słuchali z takim zaangażowaniem i uwagą jakbym przekazywała im największą tajemnicę. Były pytania i wdzięczność z ich strony za to, że ktoś ich zauważył, że dla kogoś stali się ważni, że ich zmagania i problemy młodzieńczego wieku nie zostały zbagatelizowane. Gdy wracałam motocyklem do domu, mijani uczniowie krzyczeli „Do zobaczenia Mami (Mamusiu)”. Bardzo porusza mnie to, że czyjaś obecność jest dla drugiej osoby bezcennym skarbem i czują w ten sposób zarówno dzieci, młodzież jak i dorośli, jest to doświadczenie które przekracza wszelkie granice.
Udało mi się zorganizować dwie sesje szkoleniowe dla nauczycieli przedszkoli i początkowych klas szkoły podstawowej a tematem była „Edukacja przez zabawę”.
Pierwszą sesję zorganizowałam w Kaga-Bandoro, a drugą w Mbres miejscowości oddalonej o 90 km. od naszej misji. Przeszkoliłam dwudziestu nauczycieli z sześciu szkół. Pierwszego dnia zgłębialiśmy teorię, prowadziliśmy lekcje modelowe oraz bawiliśmy się jak małe dzieci, aby doświadczyć radości z odkrywania świata, przekazywania wiedzy i nowych umiejętności uczniom. Drugiego dnia nauczyciele sami produkowali z lokalnych materiałów pomoce dydaktyczne aby zabrać je do swoich szkół i wprowadzić elementy zabawy, edukacji sensorycznej oraz trochę kolorów i kształtów do często zdewastowanych czasem i rebeliami szkół. Gdy wieści o kursie rozeszły się po okolicy dyrektorzy kolejnych placówek zaprosili mnie bym nauczyła nowych metod nauczycieli pracujących w innych regionach. Nie mogłam się nadziwić gdy uczestnicy dzieli się tym co było dla nich najbardziej interesujące, proponowali zagadnienia na kolejne spotkania i jednocześnie mówili, że od wielu lat nie aktualizowali swojej wiedzy i umiejętności. Emmanuel i Henry ostatni raz na kursie z zakresu metodologii byli dziewiętnaści lat temu. Była też Vexella nauczycielka z przedszkola w Mbamingui, która przyjechała motocyklem 120 km. ze swoim sześciomiesięcznym synkiem, po to żeby jeszcze lepiej opiekować się przedszkolakami i skuteczniej przekazywać wiedzę swoim młodszym braciom. Życie w Republice Środkowoafrykańskiej jest trudne, ale w jej mieszkańcach drzemią ogromne pokłady siły, determinacji i nadziei na lepsze jutro.
Od 16- 21 lutego 2016 miałam ogromny zaszczyt wraz z ośmioosobową delegacją z naszej diecezji brać udział w Zgromadzeniu Generalnym dotyczącym Edukacji Katolickiej, które odbywało się w Bangui- stolicy kraju. Na spotkanie przybyło 200 uczestników wśród których byli dyrektorzy i nauczyciele placówek edukacyjnych, rodzice i uczniowie, pracownicy administracji, inspektoratów akademickich, władze kościelne i państwowe oraz zaproszeni goście, nie zabrakło wybitnych profesorów z kraju i zza granicy. Sesja służyła podsumowaniu trzydziestu ostatnich lat pracy szkół katolickich, a to właśnie one oferują edukację na najwyższym poziomie oraz zmierzeniu się z programem na najbliższe trzydziestolecie. Wśród poruszanych tematów była integracja języka Sango (język narodowy) w nauczaniu, edukacja dziewcząt, gdyż ten punkt ciągle jeszcze budzi wiele kontrowersji, współpraca i zobowiązania państwa wobec katolickich placówek edukacyjnych, edukacja nieformalna oraz alfabetyzacja dorosłych. Misjonarze i Kościół od samego początku swojej działalności ewangelizacyjnej, a w ubiegłym roku świętowaliśmy 130 rocznicę przybycia misjonarzy na teren Republiki Środkowafrykańskiej angażował się w edukację, wypełniając wiernie misję powierzoną przez Jezusa Apostołom po zmartwychwstaniu „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody”. Według najnowszego raportu UNICEF tylko 66% dzieci ma możliwość regularnie chodzić do szkoły podstawowej a do szkoły średniej dociera już zaledwie 8% młodych ludzi. Ponad 30 % dziewcząt rezygnuje z nauki jeszcze w szkole podstawowej, najczęstszym powodem tego jest bieda lub wczesna ciąża. W przypadku tak młodego społeczeństwa jakim jest populacja Środkowoafrykańczyków, gdzie ok. 56 % nie ukończyło 18 roku życia te dane brzmią jeszcze bardziej zatrważająco. Dlatego też mamy już kolejne plany jak wspomóc edukację w Republice Środkowoafrykańskiej, ale tym podzielę się następnym razem.
Z całego serca pozdrawiam i życzę dobrego czasu Wielkiego Postu w bliskości z Jezusem i dobroci wobec bliźnich, abyśmy krocząc za Nim mogli w pełni przeżywać radość ze zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią i grzechem.
Z darem modlitwy
Gosia Kiedrowska
