Offcanvas Section

Opole, dnia 3 kwietnia 2020 roku
Nr 12/2020/A/KNC-K

DEKRET
o przebiegu Wielkiego Tygodnia i Wielkanocy w Diecezji Opolskiej

W trosce o zdrowie wiernych w obliczu rozprzestrzeniającej się pandemii i w nawiązaniu do „Dekretu w okresie COVID-19 II” Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z dnia 25 marca 2020 roku, „Noty Penitencjarii Apostolskiej odnośnie sakramentu pojednania w obecnej sytuacji pandemii” z dnia 20 marca 2020 roku, „Wskazań Prezydium KEP dla biskupów odnośnie do sprawowania czynności liturgicznych w najbliższych tygodniach” z dnia 21 marca 2020 roku, „Reskryptu Kongregacji ds. Kultu Bożego z dnia 17 lutego 1997 roku (Prot. n. 353/97/L) oraz do „Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia czasowych ograniczeń nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii” z dnia 31 marca 2020 roku (Dz.U. 2020 poz. 566), pozostawiając w mocy przepisy mojego Dekretu z dnia 24 marca br. (nr 10/2020/A/KNC-K), jeśli tylko nie są sprzeczne z tym, co poniżej, w Wielkim Tygodniu i Oktawie Wielkanocy na terenie Diecezji Opolskiej postanawiam, co następuje.

 

Rozdział I
ZASADY OGÓLNE

  1. Liturgię Świętego Triduum Paschalnego wolno sprawować jedynie w kościołach parafialnych, przy których rezyduje proboszcz. Nie dotyczy to wspólnot zakonnych i z nimi zrównanych.
  2. Do Wielkiej Środy włącznie w liturgii poza celebransem i usługującymi może brać udział nie więcej niż pięciu wiernych. W tym czasie nie zaleca się koncelebry. Należy rozważyć, czy każdy z kapłanów nie powinien odprawiać Mszy oddzielnie, by zawsze mogło uczestniczyć w niej pięć osób z grona tych, którzy zamówili intencję. Jeśli Msza będzie koncelebrowana, to należy pamiętać, że naczyń liturgicznych tak w zakrystii, jak przy ołtarzu, powinien dotykać jedynie główny celebrans. Krew Pańską koncelebransi przyjmują przez zanurzenie. Główny celebrans spożywa ostatni, jako jedyny pijąc z kielicha. On też dokonuje puryfikacji.
  3. Od Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek do obrzędów Wigilii Paschalnej włącznie czynności liturgiczne należy sprawować bez udziału ludu (sine populo). Poza celebransem/celebransami może w nich uczestniczyć nie więcej niż pięciu usługujących, którzy mają być pełnoletni. W czasie obrzędów liturgicznych kościół powinien pozostawać zamknięty. Dla uniknięcia trudności, kościół należy zamknąć nie później niż na godzinę przed rozpoczęciem celebracji.
  4. Od Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego, czyli od dnia 12 kwietnia br., do odwołania, w obrzędach religijnych może brać udział nie więcej niż pięćdziesiąt osób równocześnie, wliczając w to celebransa i usługujących.
  5. Do proboszczów i rektorów kościołów należy pilne przestrzeganie, by podczas sprawowania kultu Bożego w kościele i jego otoczeniu nie znajdowało się więcej osób niż jest w danym czasie dozwolone. Z tego też powodu ich roztropnemu rozeznaniu powierzam decyzję, czy w dni od Wielkiego Czwartku do Wielkiej Soboty powierzone ich pieczy świątynie powinny pozostawać w ciągu dnia otwarte. W tych dniach zawieszam też adorację, nakazaną Dekretem z dnia 24 marca br.
  6. Należy rozważyć tam, gdzie to możliwe, czy w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego, Poniedziałek Wielkanocny oraz w II Niedzielę Wielkanocną nie zwiększyć liczby Mszy świętych, korzystając z uprawnienia do binacji i trynacji, a nawet kwadrynacji, by umożliwić jak największej liczbie wiernych uczestnictwo w świątecznej Eucharystii.
  7. Należy przypominać wiernym, że aż do odwołania w mocy pozostaje dyspensa od obowiązku uczestnictwa we Mszy świętej niedzielnej i świątecznej, a czas Komunii wielkanocnej trwa od Środy Popielcowej do Niedzieli Trójcy Przenajświętszej włącznie.
  8. Zakazane są wszelkie procesje i pokropienia.
  9. W Triduum Paschalne spowiedź możliwa jest jedynie po wcześniejszym telefonicznym umówieniu. Należy zachęcać wiernych do aktu żalu doskonałego. W tym celu należy umieścić w gablotce, a także w gazetce parafialnej i na ławkach w kościele informację o nim, przygotowaną przez Kurię.
  10. Do Wielkiej Środy włącznie i od Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego do odwołania podtrzymuję nakaz codziennego wystawiania Najświętszego Sakramentu na co najmniej godzinę, by umożliwić wiernym, którzy tego pragną, przystąpienie do Komunii świętej także poza Mszą świętą. Godziną rozpoczęcia adoracji winna być Godzina Miłosierdzia. Przypomina się, że przed rozdzielaniem Komunii świętej należy zdezynfekować ręce.
  11. Powinno się unikać w tym czasie udzielania chrztu, jednak nie należy go odmawiać. Namaszczenia powinno się wykonywać w jednorazowych rękawiczkach bądź za pomocą pędzelka czy patyczka kosmetycznego, przy czym nadal zakazuje się odwiedzin chorych poza niebezpieczeństwem śmierci.
  12. Należy zachęcać wiernych do duchowego uczestnictwa w obrzędach Wielkiego Tygodnia poprzez środki masowego przekazu.
  13. W przypadku Seminarium, klasztorów i wspólnot zakonnych należy stosować się do wskazówek zawartych w niniejszym Dekrecie, z zastrzeżeniem, że domowników nie obowiązują ograniczenia dotyczące liczby uczestników zgromadzeń. Zabrania się jednak dopuszczać do liturgii kogokolwiek z zewnątrz.

 

Rozdział II
PRZEBIEG WIELKIEGO TYGODNIA I WIELKANOCY

 

§ 1. Niedziela Palmowa

  1. Upamiętnienie wjazdu Pana Jezusa do Jerozolimy powinno być obchodzone wewnątrz kościoła. Należy zastosować trzecią formę przewidzianą przez Mszał Rzymski, czyli zwykłe wejście. W liturgii biskupiej można zastosować formę drugą.
  2. Poświęcenie palm odbywa się jedynie podczas obrzędów, bez pokropienia ich wodą.

§ 2. Wielki Czwartek

  1. Msza krzyżma i Emaus kapłańskie zostają połączone i przeniesione na późniejszy termin. W związku z tym należy zachować oleje poświęcone w roku ubiegłym. W razie potrzeby olej chorych można poświęcić zgodnie z obrzędem zawartym w rytuale sakramentu namaszczenia chorych.
  2. Opuszcza się opcjonalny obrzęd umywania nóg.
  3. Nie buduje się Ciemnicy i nie urządza w niej adoracji. Nie dotyczy to wspólnot zakonnych i z nimi zrównanych. Liturgię kończy Modlitwa po Komunii. Najświętszy Sakrament pozostawia się w tabernakulum. Po zakończeniu Mszy Wieczerzy Pańskiej obnaża się ołtarz.
  4. Jeśli w tym dniu któryś z kapłanów nie może odprawiać Mszy Wieczerzy Pańskiej w kościele, to wyjątkowo zezwala mu się odprawiać w innym odpowiednim miejscu.

§ 3. Wielki Piątek

  1. Zachęca się do odprawiania Drogi Krzyżowej, zwłaszcza tam, gdzie jest ona transmitowana.
  2. Adoracja krzyża odbywa się w ten sposób, że jedynie (główny) celebrans oddaje mu cześć przez pocałunek, pozostali przez przyklęknięcie. Następnie, po chwili ciszy, krzyż należy unieść i wobec niego odśpiewać suplikacje. Krzyż może w tym czasie trzymać jeden
    z usługujących.
  3. Liturgię kończy Modlitwa po Komunii. Po zakończonych obrzędach obnaża się ołtarz,
    a Najświętszy Sakrament pozostawia się w tabernakulum.
  4. Roztropnemu rozeznaniu proboszczów i rektorów kościołów powierzam kwestię budowania Bożego Grobu i urządzania adoracji przy nim. Tam, gdzie Boży Grób zostanie zbudowany, nie zezwala się na adorację przy nim w Wielki Piątek bezpośrednio po zakończeniu obrzędów, za wyjątkiem wspólnot zakonnych i zrównanych z nimi.
  5. Dziś i w Wielką Sobotę zabrania się, jak to jest w zwyczaju, udostępniać wiernym krzyża do adoracji w taki sposób, aby mogli go dotykać czy całować. Krzyż powinien pozostawać na ołtarzu albo obok niego, a hołd należy mu oddawać poprzez głęboki pokłon bądź przyklęknięcie.

§ 4. Wielka Sobota

  1. Tam, gdzie zbudowano Boży Grób, zezwala się na całodzienną adorację przy nim bez podawania jej zwyczajowego planu. Można jednak wyznaczyć dyżury grupom, liczącym nie więcej niż pięć osób.
  2. Zabrania się zwyczajowego poświęcania pokarmów. Należy zachęcać wiernych, aby przez modlitwę pobłogosławił je ojciec, matka bądź inna wierząca osoba w rodzinie przed śniadaniem wielkanocnym. Odpowiedni obrzęd znajduje się w „Drodze do Nieba” (nr 77).

§ 5. Wigilia Paschalna

  1. Liturgię Wigilii Paschalnej wolno sprawować jedynie w kościołach parafialnych oraz, wyjątkowo, we wspólnotach zakonnych i z nimi zrównanych.
  2. W Liturgii Światła opuszcza się poświęcenie ognia przed kościołem, a w Liturgii Chrzcielnej poświęcenie źródła chrzcielnego czy wody do pokropienia. Należy zachować jedynie odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych.
  3. W parafiach, gdzie procesja rezurekcyjna ma zwykle miejsce po zakończeniu obrzędów Wigilii Paschalnej, należy po modlitwie pokomunijnej wystawić Najświętszy Sakrament na ołtarzu, po czym, pomijając procesję, odśpiewać Te Deum i udzielić sakramentalnego błogosławieństwa.

§ 6. Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

  1. W parafiach, gdzie procesja rezurekcyjna zwyczajowo ma miejsce rano, należy Najświętszy Sakrament wystawić przed Mszą przy Bożym Grobie, jeśli został wzniesiony, (jeśli nie budowano go, wystawienie należy zrobić na ołtarzu), zachować zwyczajowe śpiewy i pomijając procesję, zakończyć je Te Deum, udzielić błogosławieństwa sakramentalnego, a Mszę rozpocząć od Gloria.
  2. Należy odprawić świąteczne Nieszpory.


Rozdział III
PRZEPISY KOŃCOWE

  1. Odwołuję mój Dekret o przebiegu Wielkiego Tygodnia z 30 marca 2020 roku (nr 11/2020/A/KNC-K).
  2. Kuria diecezjalna w Wielkim Tygodniu będzie przyjmować petentów do Wielkiej Środy włącznie od 9.00 do 13.00, a po Wielkanocy od środy w jej Oktawie w tych samych godzinach. W kurii należy stawiać się osobiście jedynie w sprawach, które bezwzględnie tego wymagają.
  3. W razie jakichkolwiek wątpliwości czy trudności interpretacyjnych w rozumieniu zapisów niniejszego Dekretu należy zwrócić się do Biskupa Opolskiego, do którego należy autentyczna interpretacja wydawanego przez niego prawa, a także do tych, którym w tej szczególnej sytuacji ją powierzył, tj. do wikariuszy generalnych, wikariusza biskupiego ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, kanclerza, dyrektora Wydziału Duszpasterskiego i oficjała, dostępnych drogą służbowego maila.
  4. Z uwagi na dynamiczną sytuację w kraju niniejsze zarządzenia mogą ulec zmianie. Proszę duszpasterzy o częstsze sprawdzanie służbowej poczty elektronicznej.

Na owocne przeżywanie misteriów męki, śmierci i chwalebnego zmartwychwstania Pana naszego Jezusa Chrystusa wszystkim z serca błogosławię.

 

                  KANCLERZ KURII                                 BISKUP OPOLSKI
                 ks. Wojciech Lippa                               + Andrzej Czaja

 

„Młodzieńcze, tobie mówię wstań” (por. Łk 7, 14)

Najdrożsi młodzi,

w październiku 2018 r., wraz z Synodem Biskupów na temat „Młodzi, wiara i rozeznawanie powołania”, Kościół podjął proces refleksji nad waszą sytuacją we współczesnym świecie, nad waszym poszukiwaniem sensu i projektu życia, waszą relacją z Bogiem. W styczniu 2019 roku spotkałem setki tysięcy waszych rówieśników z całego świata, zebranych w Panamie na Światowym Dniu Młodzieży. Wydarzenia tego typu – Synod i ŚDM – wyrażają zasadniczy wymiar Kościoła: „podążać razem”.

Na tej drodze, za każdym razem, gdy osiągamy ważny punkt, jesteśmy wezwani przez Boga i przez samo życie, by zacząć od nowa. Wy, ludzie młodzi, jesteście w tym biegli! Lubicie podróżować, stawać przed miejscami i twarzami, których nigdy wcześniej nie widzieliście, przeżyć nowe doświadczenia. Wybrałem więc jako miejsce docelowe waszej następnej pielgrzymki międzykontynentalnej, w 2022 roku Lizbonę, stolicę Portugalii. Stamtąd w piętnastym i szesnastym wieku liczni młodzi ludzie, w tym wielu misjonarzy, wyjechali do nieznanych krajów, aby podzielić się również swoim doświadczeniem Jezusa z innymi ludami i narodami. Temat ŚDM w Lizbonie będzie brzmiał: „Maryja wstała i poszła z pośpiechem” (Łk 1, 39). Pomyślałem, aby w ciągu dwóch lat poprzedzających to spotkanie, wraz z wami zastanowić się nad dwoma innymi tekstami biblijnymi: „Młodzieńcze, tobie mówię wstań” (por. Łk 7, 14), w 2020 r., i „Wstań. Ustanawiam cię świadkiem tego, co zobaczyłeś” (por. Dz 26, 16), w 2021 roku.

Jak widzicie wspólnym czasownikiem dla trzech tematów jest „wstać”. Wyrażenie to nabiera także znaczenia odradzania się, przebudzenia do życia. To czasownik powtarzający się w adhortacji Christus vivit (Chrystus żyje!), którą wam poświęciłem po Synodzie w 2018 roku i którą, wraz z dokumentem końcowym, Kościół daje wam jako latarnię, by rzucić światło na drogi waszego życia. Ufam całym sercem, że droga, która będzie nas wiodła do Lizbony, zbiegnie się w całym Kościele z silnym zaangażowaniem we wdrażanie tych dwóch dokumentów, ukierunkowując misję animatorów duszpasterstwa młodzieżowego.

Przejdźmy teraz do naszego tegorocznego tematu: „Młodzieńcze, tobie mówię wstań” (por. Łk 7, 14). Cytowałem już ten werset z Ewangelii w Christus vivit: „Jeśli utraciłeś wewnętrzny wigor, marzenia, entuzjazm, nadzieję i wspaniałomyślność, Jezus ukazuje się tobie, tak jak stanął przed zmarłym synem wdowy, i z całą swoją mocą Zmartwychwstałego Pan zachęca cię: «Młodzieńcze, tobie mówię wstań!» (Łk 7, 14)” (n. 20).

Fragment ten opowiada nam, jak Jezus, wchodząc do miasta Nain w Galilei, spotkał kondukt pogrzebowy towarzyszący pogrzebowi młodego mężczyzny, jedynego syna owdowiałej matki. Jezus, poruszony rozdzierającym bólem tej kobiety dokonał cudu wskrzeszenia jej syna. Ale cud nastąpił po całym ciągu postaw i gestów: „Na jej widok Pan użalił się nad nią i rzekł do niej: «Nie płacz!» Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, stanęli” (Łk 7, 13-14). Zatrzymajmy się, by przemyśleć niektóre z tych gestów i słów Pana.

Zobaczyć cierpienie i śmierć

Jezus przygląda się temu konduktowi pogrzebowemu uważnie i w skupieniu. W tłumie widzi twarz kobiety, przeżywającej skrajne cierpienie. Jego spojrzenie rodzi spotkanie, będące źródłem nowego życia. Nie trzeba wielu słów.

A jakie jest moje spojrzenie? Czy patrzę czujnym okiem, czy też tak, jakbym szybko przeglądał tysiące zdjęć w mojej komórce czy na profilu społecznościowym? Ileż razy zdarza się, że jesteśmy dzisiaj naocznymi świadkami wielu wydarzeń, nigdy nie doświadczając ich na żywo! Czasami naszą pierwszą reakcją jest nakręcenie sceny za pomocą telefonu komórkowego, być może nie zwracając uwagi, aby spojrzeć w oczy ludziom biorącym w niej udział.

Dookoła nas, ale czasem także w nas samych, napotykamy realia śmierci: fizycznej, duchowej, emocjonalnej, społecznej. Czy to zauważamy, czy po prostu ponosimy konsekwencje? Czy coś możemy uczynić, by przywrócić życie?

Myślę o wielu sytuacjach negatywnych, jakie przeżywają wasi rówieśnicy. Są na przykład tacy, którzy wszystko rozgrywają dzisiaj, narażając swoje życie w ekstremalnych doświadczeniach. Natomiast inni młodzi „umarli”, ponieważ zatracili nadzieję. Słyszałem od pewnej dziewczyny: „Wśród moich przyjaciół widzę osoby, które utraciły entuzjazm, żeby się zaangażować, odwagę, żeby się podnieść”. Niestety również wśród młodych rozprzestrzenia się depresja, która w niektórych przypadkach może nawet prowadzić do pokusy odebrania sobie życia. Ileż sytuacji, w których panuje apatia, w których gubimy się w otchłani udręki i wyrzutów sumienia! Iluż młodych ludzi płacze, a nikt nie słucha krzyku ich duszy! Wokół nich często roztargnione spojrzenia tych, którzy być może cieszą się swoją happy hour, zachowując dystans.

Są tacy, którzy wegetują powierzchownie, sądząc, że żyją, podczas gdy wewnątrz są martwi (por. Ap 3, 1). Można mieć dwadzieścia lat i wlec życie w dół, nie na miarę swej godności. Wszystko sprowadza się do tego, by „dać sobie żyć”, dążąc do odrobiny satysfakcji: trochę zabawy, trochę okruchów uprzejmości i uczucia od innych… Istnieje również rozpowszechniony narcyzm cyfrowy, który dotyka zarówno młodych, jak i dorosłych. Wielu tak żyje! Być może niektórzy z nich oddychali wokół siebie materializmem ludzi myślących tylko o zarabianiu pieniędzy i urządzeniu się, jak gdyby były to jedyne cele życia. Na dłuższą metę pojawi się nieuchronnie głuchy niepokój, apatia, nuda życia, coraz bardziej bolesna.

Postawy negatywne mogą być również wywoływane niepowodzeniami osobistymi, gdy coś, na czym nam zależało, w co byliśmy zaangażowani, nie posuwa się naprzód czy nie osiąga pożądanych rezultatów. Może się to zdarzyć w dziedzinie edukacji lub z ambicjami sportowymi, czy artystycznymi… Kres „marzeń” może sprawić, że poczujesz się martwy. Ale niepowodzenia należą do życia każdego człowieka, a czasem mogą się nawet okazać łaską! Często coś, co naszym zdaniem dawało szczęście, okazuje się iluzją, idolem. Bożki żądają od nas wszystkiego, czyniąc nas niewolnikami, ale nic nie dają w zamian. I w końcu upadają, pozostawiając jedynie kurz i dym. W tym sensie niepowodzenia, jeśli powodują upadek bożków, są dobre, nawet jeśli sprawiają cierpienie.

Moglibyśmy kontynuować mówiąc o innych sytuacjach śmierci fizycznej lub moralnej, w których może się znaleźć młoda osoba, takie jak uzależnienia, przestępstwa, nędza, poważna choroba… Ale zostawiam wam do osobistego rozważenia i uświadomienia sobie tego, co spowodowało „śmierć” w was lub w kimś wam bliskim, obecnie, lub w przeszłości. Jednocześnie pamiętajcie, że ten młodzieniec z Ewangelii, który naprawdę umarł, powrócił do życia, ponieważ spojrzał na niego Ktoś, kto chciał, aby żył. To może się zdarzyć dzisiaj i każdego dnia.

Ulitować się

Pismo Święte często opisuje nastrój tych, którzy pozwalają się poruszyć „dogłębnie” cierpieniem innych. Wzruszenie Jezusa czyni Go uczestnikiem rzeczywistości drugiego człowieka. Przyjmuje na siebie nędzę drugiego. Cierpienie tej matki staje się Jego cierpieniem. Śmierć tego syna staje się Jego śmiercią.

Przy wielu okazjach wy, młodzi okazujecie, że umiecie cierpieć wraz z drugą osobą. Wystarczy zobaczyć jak wielu z was wielkodusznie poświęca się, gdy wymagają tego okoliczności. Nie ma katastrofy, trzęsienia ziemi, powodzi, które by nie powodowały, że grupy młodych wolontariuszy są gotowe do pomocy. Także wielka mobilizacja ludzi młodych, którzy chcą bronić świata stworzonego, świadczy również o waszej zdolności do usłyszenia krzyku ziemi.

Drodzy młodzi, nie pozwólcie ukraść sobie tej wrażliwości! Obyście zawsze słyszeli jęk tych, którzy cierpią; pozwolili się wzruszyć tym, którzy płaczą i umierają w dzisiejszym świecie. „Pewne realia życia można zobaczyć jedynie oczami obmytymi przez łzy” (Christus vivit, 76). Jeśli będziecie umieli płakać z tymi, którzy płaczą, będziecie naprawdę szczęśliwi. Wielu z waszych rówieśników nie ma szans, doznają przemocy, prześladowań. Niech ich rany staną się waszymi, a będziecie nieśli nadzieję w ten świat. Będziecie mogli powiedzieć swojemu bratu, swojej siostrze: „Wstań, nie jesteś sam” i sprawić, by doświadczyli, że Bóg Ojciec nas kocha, a Jezus jest Jego ręką wyciągniętą ku nam.

Przystąpić i „dotknąć”

Jezus zatrzymuje kondukt pogrzebowy. Podchodzi, staje się bliźnim. Bliskość sięga dalej i staje się odważnym gestem, aby drugi żył. To gest proroczy. To dotyk Jezusa, Żyjącego, który przekazuje życie. Dotyk, który wszczepia Ducha Świętego w martwe ciało chłopca i przywraca jego funkcje życiowe.

Ten dotyk przenika rzeczywistość przygnębienia i rozpaczy. Jest to dotyk Boskości, który obejmuje także autentyczną ludzką miłość i otwiera niewyobrażalne przestrzenie wolności, godności, nadziei, nowego i pełnego życia. Skuteczność tego gestu Jezusa jest nieobliczalna. Przypomina nam, że także znak bliskości, prosty, ale konkretny, może rozbudzić siły zmartwychwstania.

Tak, również wy, ludzie młodzi, możecie zbliżyć się do sytuacji bólu i śmierci, jakie napotykacie, możecie ich dotknąć i zrodzić życie tak, jak Jezus. Jest to możliwe dzięki Duchowi Świętemu, jeśli wy sami jako pierwsi zostaliście dotknięci Jego miłością, jeśli wasze serca zostały poruszone doświadczeniem Jego dobroci względem was. Jeśli zatem odczuwacie w swoim wnętrzu żarliwą czułość Boga wobec każdego żywego stworzenia, szczególnie dla brata głodnego, spragnionego, chorego, nagiego, uwięzionego, to wówczas będziecie mogli zbliżyć się do niego tak, jak On, dotknąć jak On i przekazać życie swoim przyjaciołom, którzy umarli wewnętrznie, którzy cierpią lub utracili wiarę i nadzieję.

„Młodzieńcze, tobie mówię wstań!”

Ewangelia nie podaje imienia tego młodzieńca wskrzeszonego przez Jezusa w Nain. Jest to zaproszenie czytelnika, aby się z nim utożsamił. Jezus zwraca się do ciebie, do mnie, do każdego z nas i mówi: „Wstań!”. Dobrze wiemy, że także my, chrześcijanie, upadamy i zawsze musimy powstawać. Tylko ten, kto nie chodzi, nie upada, ale też nie idzie dalej. Dlatego trzeba przyjąć działanie Chrystusa i dokonać aktu wiary w Boga. Pierwszym krokiem jest zgodzić się, aby wstać. Nowe życie, które On nam da, będzie dobre i warte, by je przeżyć, ponieważ będzie wspierane przez Kogoś, kto będzie nam towarzyszył również w przyszłości, nigdy nas nie opuszczając, pomagając nam przeżyć nasze życie w sposób godny i owocny.

To naprawdę nowe stworzenie, nowe narodziny. To nie jest oddziaływanie psychologiczne. Zapewne w chwilach trudności wielu z was słyszało, jak powtarza się słowa „magiczne”, które są modne i powinny rozwiązać wszystko: „Musisz uwierzyć w siebie”, „Musisz znaleźć siłę w sobie”, „Musisz sobie uświadomić swoją energię pozytywną”… Ale są to wszystko zwykłe słowa, a w przypadku człowieka, który jest „wewnętrznie martwy”, nie działają. Słowo Chrystusa jest innego rodzaju, nieskończenie wznioślejsze. Jest to słowo Boskie i stwórcze, jedyne, które może przywrócić życie tam, gdzie ono obumarło.

Nowe życie jako „zmartwychwstałych”

Ewangelia powiada, że młodzieniec „zaczął mówić” (Łk 7, 15). Pierwszą reakcją osoby, która została dotknięta i przywrócona do życia przez Chrystusa, jest wyrażenie siebie, ukazanie bez lęku i bez kompleksów tego, co posiada w swym wnętrzu, swojej osobowości, pragnień, potrzeb i marzeń. Może nigdy wcześniej tego nie czyniła, była przekonana, że nikt nie może jej zrozumieć!

Mówić oznacza także nawiązywać relacji z innymi. Kiedy jesteś „martwy”, zamykasz się w sobie, relacje zostają przerwane lub stają się powierzchowne, fałszywe, obłudne. Kiedy Jezus przywraca nam życie, „oddaje” nas innym (por. w. 15).

Dzisiaj często jest „łączność”, ale nie komunikacja. Korzystanie z urządzeń elektronicznych, jeśli nie jest wyważone, może sprawić, że zawsze będziemy przyklejeni do ekranu. Poprzez to orędzie chciałbym wraz z wami, młodymi, podjąć wyzwanie przemiany kulturowej, zaczynając od Jezusowego „Wstańcie!” W kulturze, która chce, aby ludzie młodzi byli odizolowani i zamknięci w świecie wirtualnym, rozpowszechniajmy to słowo Jezusa: „Wstań!”. Jest to zaproszenie do otwarcia się na rzeczywistość wykraczającą daleko poza świat wirtualny. Nie oznacza to pogardzania technologią, ale używanie jej jako środka, a nie celu. „Wstań” oznacza również „miej marzenia”, „podejmij ryzyko”, „weź udział w przemianie świata”, rozpal swe pragnienia, podziwiaj niebo, gwiazdy, świat wokół ciebie. „Wstań i stań się tym, kim jesteś!”. Dzięki temu orędziu wiele wyblakłych twarzy ludzi młodych wokół nas ożyje i stanie się o wiele piękniejszymi, niż jakakolwiek rzeczywistość wirtualna.

Jeśli bowiem dajesz życie, ktoś je przyjmuje. Pewna dziewczyna powiedziała: „Wstajesz z kanapy, jeśli widzisz coś pięknego i ty też postanawiasz to zrobić”. To, co jest piękne rozbudza pasję. A jeśli młody człowiek czymś się pasjonuje, lub – lepiej – Kimś, w końcu wstaje i zaczyna czynić wspaniałe rzeczy; z martwego, jakim był, może stać się świadkiem Chrystusa i oddać dla Niego życie.

Drodzy młodzi, jakie są wasze pasje i marzenia? Sprawcie, by się ujawniły i poprzez nie zaproponujcie światu, Kościołowi, innym ludziom młodym coś pięknego w dziedzinie duchowej, artystycznej i społecznej. Powtarzam wam w moim języku ojczystym: hagan lìo!. Zróbcie raban! Od innego młodego człowieka usłyszałem: „Gdyby Jezus był kimś, kto zajmuje się swoimi sprawami, to syn wdowy nie byłby wskrzeszony”.

Wskrzeszenie młodzieńca na nowo połączyło go z matką. W tej matce możemy widzieć Maryję, naszą Matkę, której powierzamy wszystkich młodych świata. Możemy w niej również rozpoznać Kościół, który pragnie serdecznie przyjąć każdego człowieka młodego, nikogo nie wykluczając. Dlatego módlmy się do Maryi za Kościół, aby zawsze był matką swoich dzieci, które trwają w śmierci, płacząc i modląc się o ich odrodzenie. Z każdym swym dzieckiem, które umiera, umiera także Kościół, a z każdym dzieckiem, które powstaje do życia, również on powstaje do życia.

Błogosławię wasze pielgrzymowanie. I proszę was, nie zapomnijcie za mnie się modlić.


Rzym, u św. Jana na Lateranie, 11 lutego 2020, we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes.

Franciszek 

Zgodnie z nauczaniem Kościoła katolickiego żal za grzechy zajmuje wśród aktów penitenta pierwsze miejsce (KKK 1450). Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że „żal doskonały”, określany jako „żal z miłości”, to żal, który wypływa z miłości do Boga. Taki żal „odpuszcza grzechy powszednie” i „przynosi przebaczenie grzechów śmiertelnych, jeśli zawiera mocne
postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe” (KKK 1452).

Zamieszczony poniżej schemat stanowi jedynie propozycję mogącą pomóc we wzbudzeniu aktu żalu doskonałego. Zarówno teksty jak i postawy ciała należy dostosować do swoich możliwości, gdyż istotą wzbudzenia aktu żalu doskonałego jest wewnętrzne usposobienie. Zachęca się, by ustawić krzyż w godnym miejscu np.: na stole, jeśli to możliwe można zapalić przy nim świece.

Przebieg:

1. Wykonanie znaku krzyża wraz z wymówieniem formuły:
„W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen”.

2. Odczytanie wybranego fragmentu z Pisma Świętego – jeśli możliwe – w postawie stojącej.

Z Ewangelii według św. Łukasza (Łk 18, 9-14)

Jezus powiedział też do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść: «Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam". Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: Boże, miej litość dla mnie, grzesznika! Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony».

(Inne propozycje tekstów: Mk 12, 28-34; Łk 15, 11-32)

3. Następnie można odmówić:

Wierzę w Ciebie, Boże żywy,
W Trójcy jedyny, prawdziwy.
Wierzę w coś objawił Boże,
Twe słowo mylić nie może.


Ufam, Tobie, boś Ty wierny,
Wszechmocny i miłosierny;
Dasz mi grzechów odpuszczenie,
Łaskę i wieczne zbawienie.

Boże, choć Cię nie pojmuję,
Jednak nad wszystko miłuję.
Nad wszystko, co jest stworzone,
Boś Ty dobro nieskończone.

A jako samego siebie,
Wszystkich miłuję dla Ciebie.

Ach, żałuję za me złości
Jedynie dla Twej miłości.
Bądź miłościw mnie grzesznemu,
Do poprawy dążącemu

4. Następuje rachunek sumienia – w ciszy
(Można przyjąć postawę siedzącą lub klęczącą)

5. WZBUDZENIE ŻALU DOSKONAŁEGO – jeśli możliwe – w postawie stojącej lub klęczącej.

6. Chwila ciszy

7. Spowiadam się Bogu wszechmogącemu i wam, bracia i siostry, że bardzo zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem: moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. Przeto błagam Najświętszą Maryję zawsze dziewicę wszystkich Aniołów i Świętych i Was, bracia i siostry, o modlitwę za mnie do Pana Boga naszego.

8. Prośby

- Proszę Cię, Panie, abyś dał mi łaskę prawdziwej pokuty.
- Proszę Cię, Panie, abyś udzielił mi przebaczenia i darował karę za grzechy.
- Proszę Cię, Panie, aby Twoje dzieci, które przez grzech oddaliły się od świętego Kościoła, po otrzymaniu przebaczenia znowu do niego wróciły.

9. Odmówienie modlitwy Pańskiej: Ojcze nasz…

10. Na zakończenie można odmówić fragment z Psalmu:

Psalm 51, 3-9

Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości,
w ogromie swej litości zgładź nieprawość moją.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Uznaję bowiem nieprawość moją,
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem
i uczyniłem, co złe jest, przed Tobą.

Abyś okazał się sprawiedliwy w swym wyroku
i prawy w swoim sądzie.
Oto urodziłem się obciążony winą
i jako grzesznika poczęła mnie matka.

A Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie,
naucz mnie tajemnic mądrości.
Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty,
obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję (…).

(Podczas wymawiania poniższych słów od „Chwała Ojcu…” można wykonać znak krzyża albo głęboki skłon w stronę krzyża).

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu,
jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen

Na stronie Konferencji Episkopatu Polski www.episkopat.pl została opublikowana lista transmisji Mszy Świętych z całej Polski.  „Coraz więcej parafii wprowadza transmisje na żywo. Internet staje się w obecnej sytuacji ważnym narzędziem, który łączy ludzi na modlitwie. Dzięki temu możemy być razem, nie będąc razem fizycznie” – powiedział ks. Paweł Rytel-Andrianik, rzecznik Episkopatu.

 W związku z trwającym stanem epidemii, polscy biskupi zachęcili, aby korzystać z dyspensy od uczestnictwa w niedzielnej Mszy Świętej i przeżywać ją za pośrednictwem transmisji. Oprócz strony internetowej www.episkopat.pl (www.episkopat.pl/msze-swiete-transmisje) także wiele stron diecezji publikuje spisy transmisji z lokalnych parafii. „Listy z pewnością nie zawierają wszystkich transmisji, ale są pomocne dla szukających Mszy Świętej w konkretnej diecezji lub o określonej godzinie” – dodał ks. Rytel-Andrianik.

źródło: KEP

Zapraszamy Wszystkich Katechetów: świeckich, siostry zakonne, księży do udziału w projekcie: "Razem przepisujemy Biblię"
 
OPIS PROJEKTU
Chcemy Cię zaprosić do niezwykłej przygody z Pismem Świętym. Szczególnie w tym czasie, kiedy jest w nas tyle lęku i niepewności związanej z koronawirusem. Szukajmy nadziei i pocieszenia w Słowie Bożym.
• Celem projektu jest zetknięcie się, rozczytanie i poznanie ksiąg Pisma Świętego. Kiedy przeżywamy w Polsce stan zagrożenia epidemicznego, chcemy zjednoczyć się wszyscy razem w naszej diecezji, zawiązać wspólnotę, która łączy się poprzez czytanie i przepisywanie Biblii.
• Teraz, kiedy wykonujemy ministerialne zalecenia, aby pozostać w domu, mamy więcej czasu - wykorzystajmy ten czas na poznanie „listu Pana Boga do człowieka”, jakim jest właśnie Biblia.
• Nie możemy również przejść obojętnie wobec apelu papieża Franciszka, który skierował do każdego z nas takie słowa: „Ilu z Was spędza dwie minuty dziennie na czytaniu Ewangelii? Dwie minuty! Weź małą księgę Ewangelii. Noś ją w kieszeni lub torebce. Kiedy jesteś w autobusie, metrze lub pociągu, gdy jesteś w domu, otwórz i czytaj przez dwie minuty. Spróbuj! Zobaczysz, jak zmieni się Twoje życie, ponieważ spotkasz Jezusa. Spotkasz się ze Słowem”.
 
ZGŁOSZENIA
Każdy Katecheta zgłasza się do projektu przez wypełnienie formularza, w którym podaje ilość uczniów, którzy chcą uczestniczyć w projekcie. Od ilości uczniów zależy ile zostanie przydzielonych rozdziałów do przepisania (księgę oraz numery rozdziałów do przepisania prześlemy po wypełnieniu formularza zgłoszeniowego).
• Link do formularza zgłoszeniowego https://forms.gle/Hfj1LtL2T7JbXots7
• W Starym Testamencie jest 1068 rozdziałów, a w Nowym Testamencie 260. Biblia liczy więc 1328 rozdziałów i tyle osób powinno wziąć udział w projekcie (jeden uczeń jeden rozdział).
 
KTO MOŻE UCZESTNICZYĆ W PROJEKCIE?
W projekcie mogą uczestniczyć uczniowie szkół podstawowych oraz ponadpodstawowych z diecezji opolskiej. Fragmenty Pisma Świętego, oprócz uczniów, mogą również przepisywać Katecheci świeccy, Siostry Zakonne oraz Księża.
 
WYMOGI
Uczeń (bądź Katecheta) odręcznie przepisuje tekst na białą kartkę papieru formatu A4 (kartka czysta – bez kratek czy linii). Obowiązuje tekst z Biblii Tysiąclecia www.biblia.deon.pl Można również namalować dodatkowo jakąś scenę z danej księgi – będzie to wtedy wykorzystane jako zakładka.
 
KOLEJNOŚĆ
Zgłoszeni uczestnicy (uczniowie, Katecheci świeccy i duchowni) przed przystąpieniem do przepisywania czytają cały rozdział, który mają przepisać.
Dobrze byłoby, gdyby przeczytanie danego fragmentu miało charakter uroczystego przeczytania w domu wraz z najbliższymi.
 
CO DALEJ?
Katecheci po zakończeniu projektu wysyłają pocztą do Wydziału Katechetycznego Kurii Diecezjalnej w Opolu przepisane fragmenty. Każdy Katecheta, jak również uczeń, otrzymuje certyfikat udziału w projekcie.
Następnie, kiedy zostaną dostarczone wszystkie rozdziały Biblii, projekt zostanie złożony w jedną księgę i oprawiony przez wydawnictwo i introligatora. Wstęp do Pisma Świętego zostanie opatrzony słowami Biskupa Opolskiego.
 
FINAŁ PROJEKTU
Podczas wydarzenia ogólnodiecezjalnego z udziałem Biskupa Opolskiego zostanie podsumowany projekt „Razem przepisujemy Biblię”. Księga Pisma Świętego będzie użyta podczas uroczystej procesji i w Liturgii Słowa.
 
TERMINARZ
Katecheci mogą zgłaszać udział w projekcie do końca marca 2020 r.
Młodzież przepisuje wyznaczone fragmenty Pisma Świętego do końca kwietnia 2020 roku.
Następnie do 22 maja br. Katecheci przesyłają do Wydziału Katechetycznego kartki z fragmentami Biblii.
 
INNE INFORMACJE
Każdy uczeń po przepisaniu wyznaczonego fragmentu, w kilku zdaniach w swoim zeszycie do religii, pisze o tym, co go poruszyło, co w tym fragmencie było dla Niego ważne. Katecheci mogą wykorzystać zadanie w ramach pracy zdalnej i po powrocie do szkoły mogą ocenić pracę.
 

Zgodnie z art. 8 ust. 1 Dekretu ogólnego w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w Kościele katolickim wydanym przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 13 marca 2018 r. (dalej: Dekret) informuję, że:

  1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Diecezja Opolska z siedzibą przy ul. Książąt Opolskich 19 w Opolu, reprezentowana przez Biskupa Diecezjalnego Andrzeja Czaję;
  2. Kontakt do Inspektora ochrony danych w Diecezji Opolskiej to: tel. 77 454 38 37, e-mail: iod@diecezja.opole.pl;
  3. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu zapewnienia bezpieczeństwa usług, celu informacyjnym oraz pomiarów statystycznych;
  4. Przetwarzanie danych jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności, gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem;
  5. Odbiorcą Pani/Pana danych osobowych jest Diecezja Opolska oraz Redaktor Strony.
  6. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane do publicznej kościelnej osoby prawnej mającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
  7. Pani/Pana dane osobowe z uwagi na nasz uzasadniony interes będziemy przetwarzać do czasu ewentualnego zgłoszenia przez Pana/Panią skutecznego sprzeciwu;
  8. Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania zgodnie z Dekretem;
  9. Ma Pani/Pan prawo wniesienia skargi do Kościelnego Inspektora Ochrony Danych (adres: Skwer kard. Stefana Wyszyńskiego 6, 01-015 Warszawa, e-mail: kiod@episkopat.pl), gdy uzna Pani/Pan, iż przetwarzanie danych osobowych Pani/Pana dotyczących narusza przepisy Dekretu;
    10. Przetwarzanie odbywa się w sposób zautomatyzowany, ale dane nie będą profilowane.
Polityka prywatności Zgadzam się